Έλληνες στο Εξωτερικό

Συχνά, η απόφαση να φύγει κανείς στο εξωτερικό πλαισιώνεται από μια αύρα επιτυχίας. Στο συλλογικό φαντασιακό, ο Έλληνας που ζει έξω έχει «σωθεί»: έχει καλύτερο μισθό, αξιοκρατία, οργάνωση και καλύτερη ποιότητα ζωής. 

Ωστόσο, πίσω από τις λαμπερές φωτογραφίες στα social media και την επαγγελματική ανέλιξη, μπορεί να υπάρχει μια σιωπηλή εσωτερική οδύσσεια.

Η μετανάστευση δεν είναι απλώς μια γεωγραφική μετακίνηση. Είναι μια διαδικασία πένθους. Είναι η απώλεια του οικείου «περιβάλλοντος». Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο που δεν μας «καθρεφτίζει» πια όπως η πατρίδα μας.

Στον εργασιακό χώρο, ο μετανάστης συχνά βιώνει μια βαθιά ναρκισσιστική πληγή. Ακόμη και αν είναι άριστα καταρτισμένος, η γλώσσα και οι πολιτισμικοί κώδικες δημιουργούν ένα εμπόδιο.

• Η απώλεια της αυθόρμητης έκφρασης: Η ανάγκη να μεταφράζουμε διαρκώς τη σκέψη μας, μας στερεί το χιούμορ και την αμεσότητα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια αίσθηση ότι είμαστε «πιο χαζοί» ή «πιο επίπεδοι» από ό,τι πραγματικά είμαστε.

• Η παλινδρόμηση: Υπό καθεστώς πίεσης, μπορεί να νιώσουμε ξανά σαν μικρά παιδιά που δεν ξέρουν τους κανόνες του παιχνιδιού, χάνοντας την αίσθηση της ενήλικης επάρκειας.

Η μοναξιά στο εξωτερικό έχει μια ιδιαίτερη ποιότητα. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, αλλά ότι λείπει η συναισθηματική σχέση.

Στην Ελλάδα τα όρια είναι πιο χαλαρά, η οικειότητα πιο άμεση. Στη Βόρεια Ευρώπη ή την Αμερική, τα όρια είναι πιο αυστηρά.

Ο Έλληνας μετανάστης συχνά προσκρούει σε έναν «γυάλινο τοίχο» ευγένειας, που όμως δεν επιτρέπει την βαθιά σύνδεση. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός «Ψευδούς Εαυτού». Προσαρμοζόμαστε εξωτερικά για να γίνουμε αποδεκτοί, αλλά ο αληθινός μας εαυτός παραμένει κρυμμένος και μόνος.

Ίσως η πιο σκληρή συνειδητοποίηση είναι η απώλεια του συναισθηματικού δικτύου.  Στην Ελλάδα, ακόμη και ασυνείδητα, ξέρουμε ότι υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας (γονείς, φίλοι, γνωστοί).

Στο εξωτερικό, η αυτονομία είναι απόλυτη, αλλά και τρομακτική.

• Η Μοναξιά της Αρρώστιας: Η στιγμή που θα αρρωστήσεις μόνος σε ένα ξένο σπίτι, ενεργοποιεί αρχέγονα άγχη εγκατάλειψης.

• Η Έλλειψη του Βλέμματος: Όταν είμαστε «ξένοι», συχνά νιώθουμε αόρατοι. Κανείς δεν ξέρει την ιστορία μας, κανείς δεν ξέρει ποιοι ήμασταν «πριν».

Το να ζεις στο εξωτερικό είναι μια πράξη θάρρους. Δεν είναι απλώς επαγγελματική επιλογή, είναι ψυχικός άθλος.

Αν νιώθετε αυτό το βάρος, να θυμάστε ότι δεν είναι δική σας αδυναμία. Είναι η φυσιολογική αντίδραση στη προσαρμογή σε μια νέα συνθήκη. 

Στη θεραπεία, μπορούμε να δώσουμε νόημα σε αυτή την «ξενιτιά», μετατρέποντας το αίσθημα της απομόνωσης σε μια δημιουργική σύνθεση των δύο κόσμων σας.